Blog, 3 grudnia, Phi Phi, Tajlandia

Postanawiam wyjechać z hotelu Hilton. Zbyt dużo rzeczy i miejsc kojarzy mi się tutaj z Patrycją. Przygniata mnie to. Przy wyjeździe informuję recepcję o nowym adresie. Zresztą sami tego pilnują. Nie mam pewności, czy w drodze do portu nie śledzi nas jakiś samochód. Płynąc promem na wyspę Phi Phi, widzę znowu biały katamaran, jakby towarzyszył mi w podróży. Wkrótce jednak znika za niesamowitą wyspą z wysokim skalistym wybrzeżem. Następnego dnia wynajmuję łódź z przewodnikiem, aby zobaczyć lagunę i tę sąsiednią wyspę. Nikt za nami nie płynie, więc chyba nie jestem śledzony. No, ale przecież muszę wrócić na Phi Phi. Zwiedzam lagunę. Niesamowite widoki. Podziwiam. Rozkoszuję się tym, co widzę. Brunatno-złociste skały, porośnięte intensywnie zieloną roślinnością, strzelają prosto z morza do chmur. Białego katamaranu tu jednak nie ma. Przepływam obok miejsca, gdzie nakręcono film z Leonardo DiCaprio Niebiańska plaża. Niesamowite, mogłem tam zanurkować do rafy koralowej. Wracam już o zachodzie słońca. Do portu wpływam o zmroku. Tego dnia docieram późno do ośrodka hotelowego, gdzie wynająłem mały domek z widokiem na zatokę. Jednak jest już ciemno, nic nie zobaczę. Zasypiam, marząc o pięknie przyrody. Zapominam o Patrycji.

Brutalny powrót do rzeczywistości następuje kolejnego dnia. Rano słyszę pukanie do drzwi, najpierw delikatne, potem bardziej zdecydowane. Otwieram. Przed wejściem stoi pani z recepcji i mówi, że chce ze mną rozmawiać dwóch panów. Jednego z nich poznaję. To ten w białej koszuli, z którym już się spotykałem. Drugi jest też w białej koszuli, ale ma więcej naszywek. Staram się być uprzejmy. Proszę, aby poczekali na tarasie domku, muszę się ubrać. Wyczuwam problemy, skoro przypłynęli aż tu, na Phi Phi.

Rano jeszcze nie ma upału. W cieniu tarasu można porozmawiać. Zaczynają kurtuazyjnie, jak się podoba wyspa, jak samopoczucie. Potem wyjmują zdjęcie. Pokazują mi. Natychmiast rozpoznaję Patrycję. Jestem trochę zszokowany, ale niby dlaczego. Zdjęcie wykonane chyba na lotnisku. Fotografują tam każdego przybysza przy odprawie paszportowej. Widzą moje niezdecydowanie. Podpowiadają, że pytałem się o nią w Hiltonie. Myślę: Nie ma co ukrywać. Trzeba wszystko powiedzieć. Nie są przecież wrogami, może nawet pomogą. Potwierdzam, że znam Patrycję. Podaję jej imię i nazwisko. Oddychają z ulgą. Pytają jednak, dlaczego jej szukam. Trudno to wyjaśnić. Pytają, czy to moja dziewczyna. Odpowiadam, że przyjaciółka, chociaż po angielsku friend i girlfriend brzmi dość podobnie. Pytają też o pokój w Hiltonie. Wiedzą, że mieszkała w nim wcześniej Patrycja. Dociekają, skąd to wiedziałem. Nie chcę zdradzić mojego informatora. Na szczęście dodają, że już to wiedzą. Wykonuję drobny skłon głową z podziękowaniem, że nie muszę odpowiadać. Domyślam się, że już mnie prześwietlili. Trzeba się otworzyć na współpracę z nimi. Powiedzieć wszystko, co wiem.

Staramy się jeszcze ustalić niektóre szczegóły. Kiedy Patrycja przyleciała, kiedy zamierzała odlecieć? Nie pamiętam dokładnie dat, ale mówię, że odleciała z Tajlandii wcześniej, niż zamierzała. Wiedzą już to. Wiedzą też, że Patrycja była z mężem i on również odleciał wcześniej. Pytają o powód wcześniejszego odlotu. Mówię, że chodziło o sprawy chorobowe, prawdopodobnie COVID. Oni jednak kręcą głową. Coś im nie gra. Mówią, że jeszcze tu wrócą. Tymczasem znad dachu tarasu zaczynają docierać promienie słońca. Robi się gorąco. Trzeba się ukryć.

Przewijanie do góry